ترجیح میدم به جای سریالای الکی ولکی و آبکی الان چه ایرانی و خارجی بشینم و چندین و چند بار هزار دستان و روزی روزگاری رو مرور کردم. دو بارگردان سینمای که جلوه ای خیره کننده از موسیقی و ادبیات و نگاهی عمیق بودند

هزار دستان نمادی از روایت غنی شرقی که از همه نظر بی نظیر بود ادبیات غنی و دیالوگ های شاهکار شاعر سینمای ایران علی حاتمی ، موسیقی به یاد ماندنی استاد مرتضی حنانه و.... روزی روزگاری هم معادلی شرقی از روایت در مقابل استاد بی نظیر سینما آندره تارکوفسکی بود. امرالله احمدجو با جادوی خاطرات و ادبیات و عنصرهای جاودان سینما و البته بازی های به یاد ماندنی ( به خصوص مرحوم خسرو شکیبایی) و موسیقی جاودان فرهاد فخر الدینی اثری ماندگار ساخت. باید با آرامش در این دنیای جادویی  در گذشته ای دور غوطه شد و جاودان شد...

پ.ن: 

کاش این دنیا هم 
مثل یه جعبه موسیقی بود
همه صداها آهنگ بود
همه حرف ها٬ترانه
دل شدگان
زنده یاد علی حاتمی