1) یعنی جالبه آدمیزادی مثل امین اینقدر بی خیال باشه و سرشو بکنه زیر برف که بهش شنیدن سمفونی چهلم موزارت یا موسیقی سپاهیان روهان که نزدیک میناس تیریث هستند رو پیشنهاد بدن. البته از جهاتی هم بامزه است. بامزه است که اینقدر خودتو پشت نقاب پنهان کنی که کسی با افکارت آشنا نباشه. البته اینو نتیجه اشتباه خوم در سالها 90 تا 95 میدونن. در کاشتن بذرهایی که معلوم شد بعدها که آبیاری شوره زاره!

2) خب بهتر شد. هوا هوا خوبی شد. فضا فضای گرم تری شد. چرا چون کامیابی و کامکاری سهم اونیه که هیچ وقت به دنبالش نیست. به خیال باش تا کامروا شوی هچون جناب دود/ بیگ لبوسفکی در فیلم بیگ لبوفسکی یا جناب امین خان.خخخ

3) امروز جمعه است و باز تا گرفتار رخوت روزهای تعطیل نشدم صلوات.خخخ. روح عباس کیارستمی شاد. یه تزی داشت که انسان در مواقع محدودیت خلاقیتش شکوفا میشه. انگار من فقط سرکار ذهن دنبال علایقمه یا موقع پیاده روی برگشت. اینقدر غرق رویا میشم که یادم میره رویاسازی رو.

4) و ذهن عظیم ترین کارخانه رویاسازیه و چشم بهترین دوربین . خیلی بهتر از دوربین های عظیم پاناویژن و کیفیت فول اچ دی پخش. تو این قفسه خاکستری میشه عظیم ترین جهان ها رو خلق کرد و گسترد. بازم می رسم به سوال محمدرضا که تخیل گسترده تره و یا کهکشان. آری تخیل. آه ای تخیل دوس داشتنی.